[ عمرو پور عدى ] پس از جذيمه ، پادشاهى به عمرو پور عدى پور نصر ، پور ربيعه پور حارث پور مالك پور عمرو پور نماره پور لخم رسيد . وى نخستين شاه تازى است و جاى در حيره داشت . شاهان خاندان نصر به دو پيوسته‌اند . وى به هنگام مرگ يك صد و بيست سال داشت . عمرو از شاهان طوايف فرمان نمىگرفت و آنان نيز از وى فرمان نمىبردند ، تا سرانجام اردشير بابكان با پارسيان بيامد ، و گذشت آن چه گذشت . شاهان يمن را ، پيش از خاندان نصر ، سامانى نبود ، و هر مهترى ، بر استان و خورهء [ 1 ] خويش شاه مىبود ، و از آن فراتر نمىرفت . اگر يكى چون تبّع سرآمد مىشد ، و از مرز خويش فراتر مىتاخت ، نه از آن روى بود كه پادشاهى وى يا پدران و فرزندانش ، بسامان و استوار بوده است كه چون راهزنان سرگردان ناگهان شبيخون مىزدند و اگر كسى در پى ايشان مىتاخت پايدارى نداشتند . كار شاهان يمن چنين بود ، كه در روزگار كهن يكى پس از ديگرى ، از استان و خورهء خويش روزى چند برون مىشدند و چپاول مىكردند و اگر كس در پى آنان بر مىخاست به جايگاه خويش باز مىشتافتند بى آن كه مردمى جز مردمشان از آنها فرمان برند يا باج به آنها دهند ، مگر آن چه به يغما مىبردند . تا آن كه عمرو پور عدى ، خواهرزادهء جذيمه بر آمد كه او و فرزندان و بستگان وى بر پهنهء عراق و بيابان حجاز از سوى شاهان ايران فرمان راندند و كار تازيان مرز و بوم خويش را به نام شهر ياران ايران به دست داشتند . [ طسم و جديس ] از كسانى كه شيوه‌شان زشت بود و نابود شدند طسم و جديس بودند كه به روزگار ملوك طوايف مىزيستند . طسميان كه شاه از ايشان مىبود در يمامه بودند . در آن روزگار يمامه از آبادترين و پربارترين و پر روزىترين سرزمين‌ها بود . ميوه‌هاى گوناگون و بستانهاى شگفت و كاخهاى بلند داشت . شاه ايشان بدكنش و ستمگر بود و خواهشهاى زشت داشت . از ستمهايى كه از وى ديدند يكى آن بود كه فرمان داد تا هيچ دوشيزه‌اى به خانهء شوى نبرند مگر آن كه نخست پيش او برند و دوشيزگى از او بردارد . روزگارى را بر

--> [ ( 1 ) ] در برابر مخلاف و محجر كه در متن آمده است .